STENBOL - Înîsiyatîfa Jinan a "Însiyatîfa Jinan a Pêdiviya Min ji Aştiyê Heye" derbarê êrîşên li ser taxên Şêx Meqsûd û Eşrefiye yên Helebê de daxuyaniyek weşand û li dijî polîtîkayên şerê sînorî û danûstandinên li ser qadên jiyanê yên Kurdan, daxwaza aştiyê kir.

 

Înîsiyatîfa Jinan a "Însiyatîfa Jinan a Pêdiviya Min ji Aştiyê Heye" derbarê êrîşên li ser Helebê de daxuyaniyek nivîskî weşand. Di daxuyaniyê de hat gotin ku her çend li Tirkiyeyê gotinên aştiyê tên gotin jî, nîşandana Kurdan wekî gef li Sûriyeyê nayê qebûlkirin. Hate diyarkirin ku hedefgirtina taxên kevnar ên Kurdan li Helebê û bikaranîna wan wekî amûrek di danûstandinên li ser pêşeroja Sûriyeyê de bi aştiyê re ne lihevhatî ye.

 

Di dewamiya daxuyaniyê de ev tişt hatin gotin:

 

"Di heman rojan de, Amerîka, Şam û Îsraîl li Fransayê dicivin û li ser pêşeroja Rojhilata Navîn nîqaş dikin. Lê kê bi jiyana xwe bedela van hemû şerên desthilatdariyê da? Gelê Kurd ê ku li taxên Şêx Meqsûd û Eşrefiye yên Helebê dijîn, bi piranî jin û zarok. Em dibînin ku nûçeyên ku îdîa dikin şer rawestiyaye rastiyê nîşan nadin. Gelo ew kesên ku desthilatdar in jiyana sivîl û zarokan bikar tînin da ku bi Îsraîl û Amerîkayê re li ser dabeşkirinên erdnîgarî danûstandinan bikin, an jî destê xwe xurt bikin? Gelo ew jiyana mirovên li taxên Kurdan ên li seranserê sînor li Sûriyeyê wekî koz bikar tînin?

 

Em ji emperyalîzmê re dibêjin na !

 

Em jin li dijî van danûstandinan in û ji bo aştiyê radiwestin. Tiştê ku em ji aştiyê fêm dikin ne ferzkirina pêşeroja Sûriyeyê ye bi dîlgirtina taxên kevnar ên Kurdan ên Helebê. Dema ku em li ser aştiyê li Tirkiyeyê diaxivin, ev nayê wê wateyê ku em Kurdên li Sûriyeyê wekî gef bibînin. Îro, li kêleka me, hêzên cîhadîst ên ku wekheviya gelan û jinan nas nakin, bombeyan li ser herêmek ku nêzîkî 300,000 sivîl lê dijîn dibarînin. Ew vê yekê bi xwe dispêrin gefên bêdawî yên desthilatdarên Tirkiyeyê û pejirandina navendên hêza gerdûnî dikin. Hewldana koçberkirina mirovan ji malên wan, ji nû ve şekildana nifûsê û koçberkirina bi zorê karekî emperyalîst e, sûcekî li dijî mirovahiyê ye. Wekî jin, em careke din ji vî şerî re, ji emperyalîzma li kêleka me re dibêjin na. Em dengê xwe li dijî windakirina bêtir sivîlan, jin û zarokan, li dijî derxistin û koçberkirina Kurdan ji taxên wan ên kevnar bilind dikin û em daxwaz dikin ku bombebaran tavilê raweste.”