Neslihan Kardaş

 

ŞIRNEX - Ayşe Karagoz, ku 33 sal in ji bo hevjînê xwe Alî Karagoz, ku di salên 1990'î de li Cîzîrê piştî binçavkirinê winda bû, li edaletê digere, got, "Bila gora hevjînê min nîşanî min bidin. Ez jî dixwazim aştî çêbibe û xwîn raweste."

 

"Hefteya Têkoşîna Navneteweyî ya Li Dijî Windakirinên Bi Zorê", ku ji sala 1995'an vir ve ji aliyê Komeleya Mafên Mirovan (ÎHD) ve her sal di navbera 17-31'ê Gulanê de tê bîranîn, çarenûsa bi sedan kesên ku piştî binçavkirinê di salên 1990'î de winda bûne, tîne rojevê. Alî Karagoz yek ji sembolên kuştinên bê daraz û windakirinên bi zorê ye ku li bajarên Kurdistan û Tirkiyeyê qewimîne. Alî Karagoz ê 42 salî, ku bi hevjîna xwe û şeş zarokên xwe re li taxa Cûdî ya navçeya Cîzîr a Şirnexê dijîya, di salên 1990'î de di serdegirtineke malê de, ku cerdevanên girêdayî Kamil Atak jî tê de bûn, ji aliyê leşkeran ve hate binçavkirin û careke din venegeriya. Di 33 salên ku derbas bûne de, ne tenê rûpelên salnameyê zivirîne, lê êş û lêgerîna bêdawî ya malbatekê jî mezin bûye.

 

Hevjîna Alî Karagoz, Ayşe Karagoz ku bi salan e ji hevjînê xwe agahî wernegirtiye, daxwaza xwe ya hem rastî û hem jî edaletê anî ziman û got, "Bila hestiyên wî bidin me, aştî wê ava bibe."

 

'Cerdevanan mala me dorpêç kirin'

 

Ayşe Karagoz, dema ku vedibêje ka hevjînê wê Ali Karagoz çawa di sibehekê de di navbera salên 1992 û 1993'yan de hatiye birin, got ku ew wê demê li malê di xew de bû, serê sibê bû. Wê diyar kir ku mala wan ji aliyê cerdevanan ve hatibû dorpêçkirin û got, "Hevjînê min li malê di xew de bû, cerdevanan mala me dorpêç kirin. Cerdevanên bi navê Kokel Atak û Temel Atak hevjînê min ji xew şiyar kirin. Serê sibê bû. Piştî ku wan hevjînê min birin, ez çûm û gelek caran min pirsî, lê wan ji min re negot ku ew li ku ye."

 

'Gef li min hat xwarin'

 

Ayşe Karagoz got ku di dema ku ew li hevjînê xwe digeriya de, ew çûye mala cerdevanên ku beşdarî serdegirtinê bûne. Ayşe Karagoz got, "Wan gef li min xwarin û gotin, 'Heke tu biaxivî, em ê te jî bişînin ser rêya wî.' Wan ez ji mala xwe derxistim û ji min re gotin, 'Neaxive.' Piştî ku wan hevjînê min ji malê derxistin, ew birin jêrzemîna Kokel Atak. Min piştî wê rojê careke din hevjînê xwe nedît, lê qurbaniyek din a kuştinek nediyar hebû, Îskan Aslan, ku hevjîna wî got ku wî hevjînê min li jêrzemîna mala Kokel Atak dîtiye. Ji wê rojê ve, ez li her derê li hevjînê xwe digerim, lê min hîn jî ew nedîtiye. Min hestiyên wî jî nedîtine. Heta niha jî, ez nizanim hestiyên wî li ku ne. Hevjînê min tiştekî xelet nekiriye."

 

'Ez hîn jî diêşim'

 

Ayşe Karagoz ku herî kêm hestiyên hevjînê xwe Alî Karagoz dixwaze, got, "Ez mafên xwe dixwazim. Gelek pirsgirêkên tenduristiyê yên min hene, hemû ji ber êşê ne. Ez wê demê çûm şaredariyê û Kamil Atak li wir jî gef li min xwar. Wî got, 'Heke tu qala hevjînê xwe bikî, ez ê te bikujim.' Ji wê demê ve ez êşê dikişînim. Hevjînê min wê demê xaniyê me çêdikir. Berî ku ew biqedîne ew birin. Ez û zarokên min bi tenê man. Ez mafên xwe, hestiyên wî dixwazim. Ez ê dev ji doza xwe bernedim."

 

'Bila hestiyên wî bidin me, bila aştî çêbibe'

 

Ayşe Karagoz herî dawî wiha got: "Hevjînê min winda bû, ne derzî bû ku winda bû, hevjînê min bû. Bila gora hevjînê min nîşanî min bidin. Zarokên min hîn jî gorek tune ku biçin serdana wê. Bila ji me re vebêjin ka wan çi bi hevjînê min kirine. Zarokê min ê herî biçûk du mehî bû dema ku ew birin. Ez dixwazim aştî çêbibe û xwîn raweste. Lê ez mafên xwe jî dixwazim. Bila hestiyên wî bidin min."