“İsterim ki, toprağıma karışan saç örgümün her teli, yıkılmış ülkemin sokaklarını yeniden yaşanır hâle getirecek bir harca dönüşsün.”

 

Deniz Ekin

 

Bana birkaç yanıt lazım. Buradayım; kapınızda, pencerenizde, bundan sonra aldığınız her nefeste…

 

Reqa’da öldüm ben. Gelirken Kobanê’den geçtim, elim tetikte. Kulağım, çok uzakta bıraktığım anamın ninni niyetine fısıldadığı ağıtta.

 

Ne anlatırdı anam o ağıtlarda? Daha çok küçükken, dizlerine oturtmuş saçlarımı örerken fısıldadıklarından, yitip giden iyi insanlardan kalan sevgi ve hasret kokardı mırıldandıkları.

 

Zaman geçti, anamın ağıtları değişmedi, ben değiştim. Anama yaklaştıkça, ağıtlarına gizlediği hafızayı, yıkımları, yanmaları, kül olup ayağa kalkmaları ama hiç unutmamayı öğrendim. Biraz sanat, biraz hayat, biraz tarih ve direnmenin eşlik ettiği yeni bir var olma biçimi keşfettim…

 

Bir gün son kez anamın taradığı, omuzlarıma düşen saçlarımı ördüm; halkımın renkleri ile sarıp sarmaladım, hazırlandığım büyük kavgada gücüme güç katsın diye tam nizam…

 

21.yüzyılın bağırsaklarından kopup gelmiş bir güruha karşı savaşta aldım yerimi, kız kardeşlerimin yanında. Geleceğe karşı sorumluluğumu tilililerimizle göğüsledim.

 

Ben gittim… 20’lerimde dünyanın yüzüne çarpa çarpa, insanlığın özüne karıştım…

 

Bana şimdi karışacak bir rüzgâr lazım, yamaçtan yamaca esen. Bir türkü lazım, o rüzgârlara saklanıp anamın saçlarında dolaşan. Bana bir ağıt lazım, hayatlarınızın ortasından dört nala geçen…

 

Bir de anamın sesi lazım; gururlu, onurlu, başı dik yiğitlerden söz eden.

 

Sana ne lazım?

 

İsterim ki, toprağıma karışan saç örgümün her teli, yıkılmış ülkemin sokaklarını yeniden yaşanır hâle getirecek bir harca dönüşsün. Bir tutam saç örgümle yazdığım tarih, çocuklara anlatılan masallardaki “iyi insanların” yanında yerini alsın.

 

Evet, sana onur lazım; benim bıraktığım boşlukta yaşamana sebep.